Marathon·My Road 2- New York City Marathon 2019·My Road 2....·Raceverslagen

Raceverslag New York City Marathon 2019

Sinds 3 november 2019 ben ik officieel finisher van de New York City marathon. Sinds 3 november 2019 heb ik drie marathon medailles in mijn bezit. Deze marathon was in veel opzichten anders dan mijn eerste marathon in Amsterdam (raceverslag 2017) en mijn tweede marathon in Berlijn (raceverslag 2018). In deze blog blik ik terug op de 42.195 kilometer die ik heb afgelegd van Staten Island naar de finish in Central Park.

Start villages in Staten Island

Om 05:45 kwamen we aan in het startgebied. Mijn ontbijt (2 bakjes havermout, 1 banaan , 1 kop koffie, 2 glazen water) zat al achter mijn kiezen. Het startgebied van de New York marathon had iets mistroostig. 55.000 mensen in oude kleding en vuilniszakken gewikkeld. Gespannen gezichten. Blauwe lippen van de kou. Hier en daar lagen mensen te slapen. Ik troostte mezelf met de gedachten dat iedereen er toch echt zelf voor gekozen had hier te zijn. Inclusief ikzelf.

Vier uur moest ik wachten totdat het startschot zou klinken. Ondanks de bovenstaand beschreven omstandigheden viel het wachten me alles mee. Overal werden bagels, koffie en stroopwafels uitgedeeld. Er waren zelfs ‘therapy dogs’ om je tot rust te brengen. Op een stapel vuilniszakken en dekens streken we neer. Samen met de andere lopers van Marathonworld werd de tijd snel gedood. Mocht je ooit de New York marathon willen lopen, neem voldoende warme kleding mee naar het startvak. Ik droeg inmiddels over mijn hardloopoutfit een thermoshirt, twee truien, twee vuilniszakken, een sjaal, een warmtedeken, handschoenen en twee paar sokken. En ik had het nog steeds koud.

Wave 1- Corral C- Green

De start van de New York marathon is opgedeeld in drie verschillende startgebieden (groen, oranje, blauw). In elk startgebied zijn er 4 waves die op verschillende tijdstippen starten en elke wave is weer opgedeeld in 6 ‘corrals’ (A tot en met F). Om het simpel te houden. Een uur voor mijn starttijd om 09:40 nam ik afscheid van de rest. Nu was ik echt alleen. De rest zou ik pas terugzien na de finish.

De start was overweldigend. New York, New York van Frank Sinatra werd afgespeeld. Daarna het volkslied. Mensen in het startvak begonnen te huilen. Ik keek om me heen. De gezichten waren gespannen. Ik deed mijn laatste laagje kleding uit en toen stond ik daar in mijn hardloopoutfit waar ik het mee moest doen. En de zenuwen? Ik moet zeggen dat het meeviel. Ik voelde me klaar voor deze race!

Kilometer 1-16

Het startschot klonk. Het moment dat mijn benen begonnen te bewegen realiseerde ik me dat het lang zou duren voordat ze zouden mogen stoppen met rennen. De marathon begon direct met een brug, de Verrazzano-Narrows Bridge. De eerste kilometer legde ik af in 5minuten en 20seconden. Gezien de drukte in het begin en het meteen omhoog lopende parcours was ik hier tevreden mee. Echter voordat ik het wist begonnen mijn benen te versnellen. Moeiteloos.

Kilometer twee en drie liep ik respectievelijk in 4:32 en 4:24. Voor ik er erg in had rende ik de pacers met de geschatte eindtijd van 3uur15minuten voorbij. Ik besefte me dat ik normaal moest doen. Ik ging toch niet die onverstandige hardloper worden? Die hardloper die te snel start tijdens de marathon en halverwege compleet instort. Dat dit precies was wat mij te wachten stond, wist ik op dat moment nog niet.

Ik besloot wat gas terug te nemen. Echt veel gas terug nam ik niet. Mijn gemiddelde tempo was 4:50. Met dit tempo zou ik met gemak een Boston kwalificatie lopen. Tot en met 16 kilometer hield ik het vol. De ene kilometer net wat sneller, de andere kilometer net wat langzamer. Ik vond het bijna jammer dat het zo snel voorbij ging.

Kilometer 17-29

Ik was inmiddels Brooklyn uit. De Pulaski bridge op. Mijn tempo viel terug naar 5:31. Logisch, ik rende omhoog. Ook de volgende kilometer was een stuk langzamer dan mijn gemiddelde. Vechtende tegen de brug kwam ik in 1uur en 46minuten op het 21.1km punt. Geen Boston kwalificatie meer, maar nog zeker op schema voor een persoonlijk record.

Toch was ik een deel van mijn zelfvertrouwen verloren. Mijn benen begonnen nu serieus zwaar te worden. Alsof er plak spul op de brug gelegen had en ik nu meer moeite moet doen om mijn benen omhoog te krijgen. Ik besloot de race op te delen in kleinere delen en me nu te focussen op het 26km punt. Daar was het cheerpoint van Marathonworld en daar zou Mari met zijn camera zijn.

Echter voordat ik bekenden zou gaan zien moest ik nog een brug op: de Queensboro Bridge. Zoals Wikipedia zegt: ‘Het beklimmen van deze brug wordt als moeilijkst onderdeel van de marathon ervaren’. De 25e kilometer in deze race de brug op duurde dan ook 6 minuten en 29 seconden…

De beloning was echter groot, onderaan de brug zag ik bekenden staan. Ik maakte oogcontact met Mari en ik zag dat hij zag dat ik het zwaar had. Wat je al niet met je ogen kan vertellen hé! Die erkenning brak me. Er liepen tranen over mijn wangen. Wat was dit nu? Huilen en hardlopen tegelijk is niet handig Cel. ‘Keep on breathing girl, you need oxygen’ kreeg ik als tip van een medehardloper.

Kilometer 30-39

Het was op. Mijn benen voelden als betonblokken. Ik kreeg ze niet meer opgetild. Eigenlijk moest ik weer een gelletje nemen, maar zelfs een gelletje pakken leek onmogelijk. Mijn snelheid daalde opnieuw. Ik realiseerde dat ik heel sterk terug moest gaan komen om nog onder de 3:37 (mijn tijd in Berlijn 2018) te komen. En ja hoor, weer een brug. De Willis Avenue Bridge en niet veel later de Madison Avenue Bridge. Het omhoog rennen maakte dat het lood in mijn benen nog zwaarder werd.

Mijn snelheid daalde weer. Ik keerde volledig in mezelf. Focussen op vooruit blijven gaan. Ik wilde ZO GRAAG gaan wandelen. Al is het maar even. Ik verbied het mezelf. Alleen bij de waterposten mocht ik twee seconden snelwandelen van mezelf. Uitstappen kwam ondanks alles niet in me op. Ook al zou ik de laatste zijn die vanavond aankwam in Central Park.

En toen draaiden we de 5th Avenue op richting Central park. Vals plat omhoog. Mijn langzaamste kilometer werd een feit. Zo lang heb ik überhaubt nog nooit in mijn hele leven over een kilometer gedaan tijdens het hardlopen: 7minuten en 32 seconden. Ik schrok toenr ik op mijn Garmin keek. Een snelle berekening en ik wist dat als ik verder verviel, ik niet meer binnen de 4uur zou finishen.

Kilometer 40-42.195

Ik had graag willen schrijven over een spectaculaire finish. Over het enthousiaste publiek. Over de geweldige aanmoedigingen. Maar om eerlijk te zijn kan ik me amper iets herinneren van dit laatste gedeelte. Op mijn tandvlees wist mezelf te herpakken en te versnellen. Ik heb mijn muziek harder gezet. Ik keerde nog meer in mezelf. En ineens ben ik gefinisht. In 3uur 57 minuten en 44 seconden.

De weg van teleurstelling naar trots

Ik was zo blij toen ik gefinisht was. Dat het klaar was, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet teleurgesteld was. Misschien niet eens perse over mijn tijd, maar meer over hoé ik gelopen heb. De keuzes die ik gemaakt heb. In gedachten verzonken loop ik in de menigte gefinishte hardlopers naar het bagagepunt.

Toen mijn telefoon internet verbinding gemaakt had, stroomde mijn telefoon vol. Ik belde met mijn vriend, met Crissy& Erik, mijn familie, met Yldau. Ze hadden me gevolgd op de app. Ze hadden mijn verval gezien. En toch waren ze trots. En het klonk oprecht. Ik sprak mezelf toe en ik herinner me dat ik naar mijn gouden plak om mijn nek keek. Misschien was er toch een vonkje trotsheid te bespeuren?

Inmiddels ben ik weer in Nederland en kijk ik zeker met een goed gevoel terug op deze marathon. Hoe tegenstrijdig het misschien klinkt na mijn bovenstaande verhaal. Ik heb geen last van mijn knieën, enkels of achillespezen. Alleen wat spierpijn, welke inmiddels ook is weggetrokken. Daarnaast heb ik veel geleerd van deze marathon. Al deze nieuwe kennis zal me alleen maar ten goede komen tijdens mijn volgende marathon. Want die gaat er komen. Met wie, waar, wanneer… we shall see 😉

Liefs, Celeste

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s